Stil, vochtig en donker.

Mijn volgende ontmoeting met de mergelgrotten dateert uit de jaren 90, een huwelijk en twee kinderen later. Als amateur paleontoloog nam ik regelmatig deel aan de excursies in de Enci-groeve om fossielen te zoeken. En ook toen hadden de grote donkere gaten van de kalksteengroeven die je vanuit de Enci ziet een duistere aantrekkingskracht op mij en gaandeweg nam ik behalve mijn geologenhamer ook een zaklamp mee tijdens de geologische excursies in de Enci- groeve. Vanuit de Enci- groeve kon je namelijk de gangen van het “Zonnebergstelsel” en de “Wilde Berg” betreden. Het had altijd wel iets mysterieus in die donkere vochtige gangen waar ieder geluid werd gesmoord door een dikke laag mergelpoeder op de vloer. Met de zaklamp eeuwenoude opschriften op de wanden zoeken en je afvragen wat het verhaal daar achter was of kijken of je fossielen kon ontdekken in de wand van de mergelgrot. Op een van die tochten stond ik op deze wijze oude opschriften te bestuderen in het schijnsel van mijn zaklamp totdat er plotseling iemand tegen mij begint te praten. Blijkt dat die mij gevolgd was door de gangen. Ik had hem totaal niet horen aankomen….Het mergelpoeder had alle geluiden gedempt.