Berglopersregeling.

De “regeling recreatief berglopen” is in het leven geroepen om na het verkrijgen van een vergunning legaal in het stelsel Zonneberg te mogen lopen. Degenen die nog onvoldoende ervaring hebben om zelfstandig in de groeve te lopen kunnen aanhaken bij de wat meer ervaren berglopers. Dat deed ik dus in maart 2002

Vrijdag 10 maart 2000, 18.30 uur. Buitentemperatuur na een hete dag nog steeds zo’n 25° C. Waar wij ons bevinden is het echter aanzienlijk koeler, hooguit een graad of 10. Wij, een groepje berglopers en enkele aankomende berglopers zoals ik, verzamelen bij de ingang van het gangenstelsel “de Zonneberg” in de Sint Pietersberg te Maastricht voor een tocht door de berg. De lampen worden aangestoken, en de hekken worden achter ons gesloten. Dan gaat het de gangen in, kris kras de berg door, veel te snel voor een beginneling, die probeert zich in het ondergrondse te oriënteren, en de afgelegde weg op te tekenen. (achterblijven is er niet bij, dan verdwaal je!) De gangen worden gaandeweg hoger, uiteindelijk wel 15 meter. De wanden zijn op vele plaatsen voorzien van opschriften en houtskooltekeningen, vaak eeuwen oud. Opvallende “berg-landschappen”

       

We bevinden ons al ver buiten de VVV route als we in de verte vage stemmen horen, gedempt door de mergelwanden en het mergelpoeder op de vloer. De petroleumlamp gaat op een laag pitje en de zaklampen gaan uit,… even de kat uit de boom kijken… Als het groepje nadert blijken het bekenden te zijn, berglopers die zoals wij deze avond hebben uitgekozen om een legale tocht door de berg te maken. We maken een praatje en spreken af: “21.00 uur in de oorlogskamer”. En verder gaat het, beide groepjes vervolgen elk hun eigen weg weer, de stemmen sterven weg in de verte…

“Zaal der Muzen”

Ik kom in hoeken waar ik nog nooit ben geweest. Opschrift na opschrift verschijnt in het schijnsel van de lampen, hele oude, en soms hele mysterieuze, Arabische opschriften lijken het wel. Regelmatig passeren we tekeningen, op de wanden van het gangenstelsel aangebracht door de VVV om de ondergrondse tochten van toeristen te veraangenamen. Zo zijn er de “4 Muzen”, de “haagwinden” en “heiligenfiguren”. Of reclame-opschriften van “Van Houten Cacao” en “Alpha Margarine” dat gelijk associaties oproept met mijn werk. En dan, plotseling tussen een aantal andere namen staat het er, mijn eigen naam in rood krijt op de wand in de kalksteengroeve, precies zoals ik het zelf schrijf. Maar dat kan helemaal niet want dit handschrift dateert al van 15-04-1944!! Hier moet ik meer van weten !

Déjà Vu, mijn eigen naam, 2e van boven

Ons groepje trekt verder en ik moet mee. Ik heb absoluut geen idee waar ik ben. Om me heen kijkend zie ik een reclame opschrift van “Molenaar’s Kindermeel”, zo groot dat het als baken kan dienen. Die naam moet ik onthouden als ik het opschrift later terug wil vinden……..

Vrijdag 10 maart 2000, 21.00 uur, De Oorlogskamer.

…..Het schijnsel van de petroleumlamp valt op enkele doodlopende gangen met nogal wat niveauverschil. Vrij jonge gangen nog, zo te zien aan de mergelkleur. Dit is de oorlogskamer.

Koek en koffie komen te voorschijn. ” Waarom heet het hier de Oorlogskamer” vraag ik. “Omdat” zegt een van de oudere berglopers ” hier in deze ruimte veel opschriften staan uit de tweede wereldoorlog, waarschijnlijk aangebracht door onderduikers”……

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *